Ότι λάμπει είναι χρυσός

Από μικρός θυμάμαι δε μου άρεσε η όψη του. Όμως από αυτά που έβλεπα και άκουγα, καταλάβαινα πως ήταν το αντικείμενο με την μεγαλήτερη αξία στον κόσμο. Ιδιαίτερα σε εκείνη την ηλικία που ότι θέμα και να ‘πιανες έπρεπε να ταξινομήσεις τα πάντα σε κατηγορίες βάζοντας τα σε αριθμhτική σειρά. Έτσι λοιπόν, ο χρυσός, ήταν αυτό που λέγαμε όλα τα παιδιά της ηλικίας μου πως ήταν  το νούμερο ένα.

Ότι λάμπει δεν είναι χρυσος.

Η αλήθεια είναι πως παρά τις ιδιότητες που έχει σαν μέταλλο, στην ουσία απλά λάμπει.

Στο 90% των περιπτώσεων χρήσης του πλέον δεν χρησιμοποιείται παρά για διακοσμητικούς σκοπούς και σε αποθέμετα τραπεζών.

Το παράδοξο είναι ότι παρά την λάμψη του, στην πρώτη περίπτωση, ο ίδιος ο χρυσός που θα έπρεπε να διακοσμεί τις ζωές μας παραμένει μόνιμα αθέατος.

Οι εκάστωτε ιδιοκτήτες κάποιας ποσότητας, τον φυλάνε καλά κρυμμένο για να αποφύγουν πιθανή κλοπή από κάποιους άλλους οι οποίοι με την σειρά τους ή θα τον κρατάνε και αυτοί κρυφό ή θα τον δώσουν έναντι υπερβολικά υψηλής αμοιβής σε κάποιους άλλους που θα τον έχουν με την σειρά τους κι αυτοί κλειδωμένο σε κάποιο ντουλάπι ή κάποια θυρίδα τράπεζας.

Τέλειο;

Σατανικό!

Αν ο χρυσός είναι σε μορφή κοσμήματος θα τον φορέσει κάποιος, μία ίσως και δύο φορές στην ζωή του πιθανώς σε κάποια επίσημη εκδήλωση. Νομίζω τα πιάσαμε τα λεφτά μας.

Και δεν υπερβάλω. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες χρυσό με τα μάτια σου; Άσε με να μαντέψω….Λίγο πριν μπεις στο ενεχυροδανειστήριο και σκοτώσεις τα κοσμήματα της γιαγιάς σου ε;

Καταλαβαίνω πως ότι δεν υπάρχει σε μεγαλες ποσότητες ( πράγμα το οποίο δεν πιστεύω πως ισχύει στο εκατό της εκατό σε αυτήν την περίπτωση ) και έχει μεγάλη ζήτηση, να απογειώνεται η αξία του και οι άνθρωποι κάνουν το πάν να το αποκτήσουν.

Κάπου εδώ γεννάται η απέχθειά μου προς το όλο θέμα, αφού μπροστά στην απόκτηση κάποιου σπάνιου αντικειμένου ο άνθρωπος είναι είναι έτοιμος όχι απλά να θυσιάσει μόνο εαυτόν αλλά και να φτάσει και σε πράξεις, που σε διαφορετική περίπτωση ούτε κατά διάνοια θα σκεφτόταν να κάνει (βλ. δολοφονίες, πόλεμοι, γενοκτονίες). Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ονομάσαμε το κύριο ενεργειακό μας τροφοδότη ως «μαύρο χρυσό», για να του προσδώσουμε το κύρος του «πολύτιμου» μετάλλου, και συνεχίζουμε στο όνομά του να κάνουμε τις απαράδεκτες αυτές ενέργειες μαζί με τον αυτοκαταστροφικό αφανισμό του φυσικού μας περιβάλλοντος.

Η αλήθεια είναι πως όχι μόνο τώρα, αλλά και από τα αρχαία χρόνια του άρεσε η φαμφάρα και η επίδειξη. Ίσως αυτός που μπορούσε να πάρει την προσοχή των πολλών και να είναι δημοφιλής ( όπως λένε και οι Αμερικάνοι ) είχε περισότερες πιθανότητες να αναπαραχθεί.

Έλα όμως που ο δημοφιλέστερος (αυτός που λάμπει στην προκειμένη περίπτωση) δεν είναι χρυσός και έτσι και ο ίδιος ο χρυσός, αφού ουσιαστικά η πραγματική χρησιμότητα του είναι υποδεέστερη της αξίας του, δεν είναι χρυσάφι με την μεταφορική έννοια.

Αν αλλάζαμε λοιπόν το σύστημα αξιών μας και βλέπαμε τι πραγματικά έχουμε ανάγκη ίσως να σταματούσαμε να υπερτιμούμε αντικείμενα που πρακτικά μας είναι λίγο ως πολύ άχρηστα. Έτσι θα ξεκινούσαμε την αναγκαία πλέον αναθεώρηση της ζωής μας και θα επανερχόμασταν κάποτε σε ισορροπία με ανθρώπους και περιβάλλον.

Επιστολή προς άντρες: Η αγάπη σου για αυτήν δεν είναι αντίστοιχη της καθαρότητας και των καρατιών που θα της χαρίσεις.

mataiodoksia

Advertisements