Η επανάσταση του καναπέ

Αγαπητέ διαδηλωτή,

Θα ήθελα να εκφράσω για αρχή την ευγνωμοσύνη μου που και για δικό μου λογαριασμό εξέφρασες τις δικές μου αντιθέσεις σε τούτη την άδικη κοινωνία

Ενώ εγώ καθόμουν βολικά, το παραδέχομαι, στον καναπέ μου.

Υπήρξα κι εγώ αντιδραστικός και κάποια εποχή πραγματικά ήθελα να σου μοιάσω. Έβλεπα στις τηλεοράσεις για το Πολυτεχνείο και για άλλα κατορθώματα του παρελθόντος και μέσα μου όλο και περισσότερο πίστευα πως έπρεπε κι εγώ να πάρω το μέλλον στα χέρια μου. Πράγμα που δεν έκανα ποτέ. Σχεδόν…

Έκανα την αρχή και κατέβηκα σε διαδήλωση όπως κι εσύ. Ήταν σε μία ειρηνική πορεία που κατέληγε στην Αμερικάνικη πρεσβεία. Όλοι ενωμένοι κατά του πολέμου που είχαν ξεκινήσει για ακόμη μία φορά οι Η.Π.Α.

Ένιωθα ζωντανός, ενεργός. Πως επιτέλους θα έπαιρνα κι εγώ μέρος σε κάτι μεγάλο. Και μέσα μου είχα την πεποίθηση πως αυτή μου η στάση θα συνεχιζόταν και ότι η αλλαγή μας περίμενε στην γωνία και ήταν θέμα χρόνου.

Θυμάμαι εκείνη την μέρα που είχαν πέσει πολλά χημικά. Δεν μου φάνηκε καθόλου περίεργο. Το περίεργο ήταν πως ενώ δεν είχα καν ιδέα για το πως μυρίζουν, αφού δεν είχα έρθει ξανά σε επαφή με δακρυγόνα, δεν μου προκάλεσαν την παραμικρή ενόχληση.

Μου είχε κάνει τέτοια εντύπωση που το εξέλαβα ως «λάφυρο πολέμου» και το διατυμπάνιζα με την πρώτη ευκαιρία στους γνωστούς μου.

Εκείνες τις μέρες κάτι είχε ξυπνήσει μέσα μου και απορούσα με τον παλιό παθητικό εαυτό μου και με τους ανθρώπους που απλά κάθονταν ακόμα στους καναπέδες τους.

Αυτό το αίσθημα και η επαναστατική μου έπαρση όμως έφυγαν πολύ γρήγορα. Όχι όμως γιατί μου άρεσε ο καναπές μου και σίγουρα όχι γιατί αλλάξαν τα πιστεύω μου.

Πάντα η σκέψη μου ήταν στην αλλαγή του κόσμου προς το καλύτερο. Όμως αγαπητέ διαδηλωτή διαπίστωσα, ενστικτωδώς στην αρχή και ύστερα αναλύοντας τα γεγονότα, πως αυτός ο τρόπος δεν έφερνε κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Η πολυπόθητη επανάσταση που κάποιοι πιστεύουν ακόμα πως θα έρθει μέσα από πορείες και μαζώξεις λαών, με φωτιά και με τσεκούρι, δε θα προκύψει έτσι.

Αγαπητέ διαδηλωτή, επί Γαλλικής επανάστασης για παράδειγμα, ο εχθρός του λαού (ας τον ονομάσουμε σύστημα) καταπίεζε τον λαό με άμεση βία. Η απάντηση του λαού ήταν αναμενόμενο και αυτή με την σειρά της να περιέχει βία. Ήταν το λογικό επακόλουθο: βία στην βία.

Η σημερινή όμως βία του συστήματος είναι έμμεση, οπότε αν σέβεσαι τον εαυτό σου οφείλεις να ψάξεις κάποιον άλλο δρόμο. Αλλιώς θα χάνεις το δίκιο σου πολύ εύκολα.

Κι αν μην είσαι από αυτούς που πιστεύουν πως η βία είναι η μόνη λύση.

Η καταστολή των διαδηλώσεων έχει προαχθεί σε επιστήμη από πλευράς αστυνομίας. Πετάει μπροστά του μορφονιούς της με τις κουκούλες τους και το παίζουν πως είναι κάποιοι με το μέρος σου. Ξεκινάνε να πετάνε πέτρες στους συναδέλφους τους και κάπου εκεί τελειώνει το πανηγύρι της ειρηνικής διαδήλωσης. Σε γεμίζουν πατόκορφα με χημικά και τρέχεις να σώσεις το τομάρι σου. Έπειτα επικρατεί χάος και ψάχνεις να ευρείς τι έφταιξε. Πες μου πως δεν το ήξερες ότι συμβαίνει. Πίστεψέ με αυτό το ξέρει και η μέση ταλαιπωρημένη νοικοκυρά που βλέπει Μενεγάκη.

Και σε καταλαβαίνω αν τα εκλαμβάνεις ως αρνητικά προς το πρόσωπό σου αυτά που γράφω. Κάθε άλλο παρά τέτοια όμως είναι. Θέλω μόνο να δεις και μία διαφορετική οπτική. Όχι μόνο του άσπρου και του μαύρου. Όχι μόνο του όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας.

Αγαπητέ διαδηλωτή δε μου φταις εσύ, δεν μου φταίει και το σύστημα όμως. Και ξέρεις γιατί; Γιατί το σύστημα είμαστε εγώ κι εσύ. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που το δημιουργήσαμε, είμαστε όμως αυτοί που το συντηρούν.

Τι εννοώ; Κάθε Κυριακή κατεβαίνουμε και διαδηλώνουμε για επανάσταση και αλλαγή του συστήματος ενωμένοι και τις καθημερινές είμαστε απλά συνένοχοι λαδώνοντας τα γρανάζια του και αλληλοσφαζόμαστε.

Επίσης καλό είναι να γνωρίζουμε πως το σύστημα δεν έχει ανάγκη από πρόσωπα. Και βόμβα κάθε μέρα να βάζεις στη βουλή από κάπου θα ξεφυτρώνουν οι αντικαταστάτες τους. Άμεσα. Την επόμενη μέρα κιόλας θα έχεις καινούργιους τριακόσιους. Από που νομίζεις πως θα προέρχονται αυτοί; Εγώ κι εσύ είμαστε οι υποψήφιοι και ο παραδίπλα. Κι αν νομίζεις πως κανένας από αυτούς που κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις και ενώνει τα χέρια του με τα δικά σου δεν θα ξεπούλαγε και την ψυχή του για βολέψει την κωλάρα του είσαι βαθιά γελασμένος.

Προσωπικά έχω καταλήξει πως η μοναδική επανάσταση, με την πλήρη έννοια της λέξης είναι αυτή που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος στον ίδιο του τον εαυτό και μόνο. Είναι η πιο δύσκολη και επίπονη. Είναι η μοναδική που φέρνει κάποια αλλαγή και όχι μια κάποια εναλλαγή εξουσίας.

Αγαπητέ διαδηλωτή δεν είμαι αυτός που θα σου δώσει την λύση στον γρίφο. Δεν κατέχω την οποιαδήποτε τέτοιου είδους σοφία. Κάποιοι όμως σοφότεροι έχουν μιλήσει πιο πριν από μένα και από σένα. Και έχουν δώσει λύσεις σε δυσκολότερους γρίφους  από αυτόν που μας βασανίζει, άλλοι με λόγια, άλλοι με πράξεις. Δεν έχουμε παρά να τους ακούσουμε.

Ίσως η επόμενη επανάσταση να γίνει πραγματικά από κάποιους καναπέδες αφού ίσως να μην χρειάζεται εξαρχής να υπερβούμε εαυτούς, παρά μόνο συνειδησιακά (σε πρώτο χρόνο) για να δούμε κάτι πραγματικά να αλλάζει.

Με σεβασμό,

Ένας κομπάρσος.

galiki epanastasi

Advertisements