Τα αντικείμενα της αγάπης

Η αγάπη δεν είναι κατά πρώτο λόγο μία σχέση με ένα συγκεκριμένο άτομο, είναι μία στάση, ένας προσανατολισμός του χαρακτήρα που καθορίζει το συσχετισμό ενός ατόμου με τον κόσμο στην ολότητα του και όχι απλώς και μόνο με ένα «αντικείμενο» της αγάπης.

Αν ένας άνθρωπος αγαπά μόνο ένα άτομο και είναι αδιάφορος για όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους του, η αγάπη του δεν είναι αγάπη αλλά μία συμβιωτική προσκόλληση ή ένας παραφουσκωμένος εγωισμός.

Κι όμως οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως η αγάπη είναι το αντικείμενο της και όχι μία ικανότητα.

Στην πραγματικότητα μάλιστα, φτάνουν ακόμη και στο σημείο να πιστεύουν ότι αποτελεί απόδειξη της έντασης της αγάπης τους όταν δεν αγαπούν κανέναν άλλον εκτός από το «αγαπημένο πρόσωπο».

Είναι η ίδια πλάνη που προαναφέραμε. Επειδή αδυνατεί κάποιος να δεί πως η αγάπη είναι μία ενεργή δράση,μία δύναμη ψυχής, πιστεύει ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεί το κατάλληλο «αντικείμενο»-και ότι από εκεί και πέρα τα πράγματα προχωρούν μόνα τους.

Αυτή η στάση θα μπορούσε να παραλληλιστεί με εκείνη ενός ανθρώπου ο οποίος θέλει να ζωγραφίσει αλλά, αντί να μάθει την τέχνη, ισχυρίζεται πως δεν έχει παρά να περιμένει μέχρι να βρεί το κατάλληλο αντικείμενο, και ότι μόλις το βρεί θα ζωγραφίσει υπέροχα.

Αν αγαπώ έναν άνθρωπο, τότε αγαπώ όλους τους ανθρώπους, αγαπώ τον κόσμο, αγαπώ την ζωή. Αν μπορώ να πω σε έναν άλλο άνθρωπο «σ’ αγαπώ», τότε μπορώ επίσης να πω «μέσα σ’ εσένα αγαπώ τον κάθε άνθρωπο, μέσα από σένα αγαπώ τον κόσμο, μέσα σε σένα αγαπώ και τον ίδιο μου τον εαυτό».

Το να πούμε όμως πως η αγάπη είναι ένας προσανατολισμός ο οποίος αναφέρεται σε όλους και όχι μόνο σε έναν, δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στις ποικίλες μορφές αγάπης, διαφορές οι οποίες εξαρτώνται από το είδους του αντικειμένου που αγαπιέται.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Έριχ Φρομ, η τέχνη της αγάπης.

the-kiss-1908(1)

Advertisements