Αποζημιώσεις και οίκοι αξιολόγησης πολέμων

Νοιώθω πως η ασχολία με την επικαιρότητα μετά από κάποιο δυσδιάκριτο σημείο ισούται με ανάλωση του εαυτού μας.

Μερικές φορές όμως ακούγοντας διάφορα δεν μπορώ να αντισταθώ με το να ασχοληθώ μαζί τους αν και νοιώθω σαν τον τρελό του χωριού.

Πραγματικά νομίζω πως είμαι παράλογος σε κοινωνία λογικών όταν δεν βλέπω καμία αντίδραση από κανέναν στην αναφορά και μόνο της φράσης «πολεμικές/κατοχικές αποζημιώσεις» την οποία θεωρώ τουλάχιστον προσβλητική εώς και πρόστυχη.

Πόσο κάφροι και πόσο ξεπουλημένοι στο χρήμα μπορεί να είμαστε άραγε που θέλουμε να κοστολογήσουμε τον θάνατο των προγόνων μας;

Κάπου εκεί έξω, κάτω από το χώμα, κάποια κόκαλα σίγουρα θα τρίζουν.

Προσπαθούμε δηλαδή να εκμεταλλευτούμε την ατυχία μας (που βέβαια δεν είναι δικιά μας αλλά των παππούδων μας μιας και αυτοί έφαγαν το λούκι) για να βολέψουμε τον κώλο μας.

Και έστω υποθετικά ότι η πολυπόθητη αποζημίωση φτάνει στα χέρια μας.

Μήπως φέρνει πίσω κάποιον νεκρό;

Δε νομίζω.

Αφού όμως είμαστε ικανοί να τιμολογούμε ανθρώπινες απώλειες γιατί δεν το βάζουμε αυτό και σαν όρο σε κάθε εχθροπραξία πριν την κήρυξή της;

Όσες οι απώλειες του νικητή τόσα και τα χρήματα που θα δώσει αυτός που τελικά θα χάσει τον πόλεμο.

Μπορούμε να χρεώνουμε ανά κεφάλι ή και ανά χωριό ή πόλη που εξαφανίζεται από τον χάρτη.

Και επειδή η τιμολογιακή πολιτική μπορεί να διαφέρει από χώρα σε χώρα, και σαν αποτέλεσμα να έχουμε περισσότερους πολέμους, μπορούμε να θεσπίσουμε κοινό κατάλογο με τις εκάστοτε ισοτιμίες και με οίκους αξιολόγησης που θα βάζουν Α+ για παράδειγμα στις φερέγγυες χώρες που μπορούν να ανταπεξέλθουν σε γενοκτονίες, άρα σε τεράστιες αποζημιώσεις σε περίπτωση ήττας.

Τέλος, κάπου εκεί θα μπορούσαμε να βάζαμε και έναν Φ.Π.Α. Γιατί κάθε δοσοληψία που σέβεται τον εαυτό της οφείλει και κάτι επιπλέον για το κράτος.

Κάποια στιγμή ας βάλουμε στο κεφάλι μας πως δεν συνοδεύονται τα πάντα με το λευκό καρτελάκι που αναγράφει την εκάστοτε τιμή κάποιου προϊόντος.

Και αυτό με φέρνει στο δίλημμα: αν ποτέ πέθανα για να ζήσουν τα παιδιά μου ελεύθερα και ήξερα πως εκείνα με την σειρά τους θα με κοστολογούσαν μετά θάνατον, και το μόνο που θα έμενε από τον αγώνα μου για αυτά θα ήταν χρήματα μέσω αποζημιώσεων, τότε ίσως και να μην ήμουν και τόσο πρόθυμος να θυσιαστώ εξ’ αρχής.

Και μάλλον θα έπαιρνα τα βουνά να βοσκήσω κανένα πρόβατο.

Με αυτόν τον τρόπο δεν τιμάμε κανέναν νεκρό μας. Αν και η αλήθεια είναι πως πρωτίστως θα οφείλαμε να τιμάμε τους ζωντανούς μας.

Όμως πότε πραγματικά ήμασταν έτοιμοι να τιμήσουμε την ζωή, στο εδώ και τώρα;

Για να’ μαι απολύτως ειλικρινής, δεν θα διαφωνήσω στο ότι οι κατοχικές αποζημιώσεις θα μπορούσαν να δώσουν μια κάποια ηθική δικαίωση.

Αλλά ένας λαός με ήθος δεν θα ζητούσε ποτέ να πάρει χρήματα για τους νεκρούς του. Ακόμα κι αν του τα δίνανε.

Και το κυριότερο, δεν θα μπέρδευε το ήθος με την ηθική. Ούτε τη ζωή με τις αποζημιώσεις.

(c) Mrs Helen Power; Supplied by The Public Catalogue Foundation

Advertisements