Η πλάνη της χαμένης ευκαιρίας

«Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες». Φράση που αν μπορώ να μαντέψω σωστά δημιουργήθηκε από κάποιους ανθρώπους για να δώσουν κίνητρο σε άλλους ώστε να κινητοποιηθούν και να πάρουν την ζωή στα χέρια τους, χωρίς να έχουν τον μόνιμο φόβο της αποτυχίας να τους παραλύει.

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Πάντα υπάρχει όμως σε όλα τα πράγματα μία λεπτή γραμμή που ως συνήθως είναι δυσδιάκριτη και γι’ αυτό θα δώσω μία ακραία ευδιάκριτη ερώτηση για να το κατανοήσω και εγώ ο ίδιος το όλο θέμα καλύτερα.

Είναι προτιμότερο να σκοτώσεις κάποιον και να το μετανιώσεις μετά;

Δεν νομίζω.

Βέβαια τα διλήμματα που προκύπτουν στην καθημερινή μας ρουτίνα δεν είναι τόσης ζωτικής σημασίας αλλά πολύ μικρότερης, σε τέτοιο ίσως βαθμό που δεν συνειδητοποιούμε το πότε είναι η κατάλληλη ώρα για δράση από το πότε μας πιάνουν κορόιδα.

Συνήθως το πρόσχημα που μας πλασάρεται είναι ο περιορισμένος χρόνος, η περιορισμένη ποσότητα και η τεράστια ζήτηση.

«Προλάβετε τα τελευταία κομμάτια.»

«Οι πρώτοι που θα τηλεφωνήσουν στα επόμενα δέκα λεπτά θα πάρουν και δώρο έναν αποχυμωτή εντελώς δωρεάν.»

Ακραία  και χαζά ίσως παραδείγματα που κατά την γνώμη μου μόνο οι ηλίθιοι την πατάνε. Λάθος, όλοι την έχουμε πατήσει κατά καιρούς.

Αν δεν την πατούσαμε σε μεγάλο βαθμό, αυτού του είδους το μάρκετινγκ θα είχε εξαφανιστεί προ πολλού σαν κάτι αποτυχημένο.

 Με άλλα λόγια εμμέσως εκβιαζόμαστε να ενεργήσουμε άμεσα με τον φόβο πως θα χάσουμε την μία και μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουμε κάτι.

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία! Σαν πραγματικά να μην υπάρχει αύριο.

Πάνω στον υποτιθέμενο πανικό μας ως γνωστόν κάνουμε τις μεγαλύτερες μαλακίες, συνήθως είμαστε περήφανοι γι’ αυτό και οποιαδήποτε μετέπειτα ενοχή και συνειδητοποίηση του σφάλματος, εξαφανίζεται λέγοντας στον εαυτό μας την αρχική φράση του κειμένου.

Εκεί όμως που θέλω να καταλήξω δεν είναι η απόδειξη του πόσο κορόιδα είμαστε.

Αλλά πως τελικά ίσως να μην παίρνουμε την ζωή στα χέρια μας αγοράζοντας προϊόντα limited edition, οικόπεδα σε ευκαιρία, αυτοκίνητα με καγκούρικες αεροτομές και δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο και στην ουσία δεν παίρνουμε ούτε τον εαυτό μας στα σοβαρά.

Ίσως, λέω ίσως, μπορούμε να την πάρουμε στα χέρια την ζωή μόνο αν προσπαθήσουμε να την κατανοήσουμε και να την σεβαστούμε.

Η ζωή δεν έχει καμία σχέση με το καταναλωτικό μοντέλο που έχει σφηνώσει στο κεφάλι μας και δεν λέει να βγει.

lyall2.650

Advertisements