Ωδή στον καπιταλισμό

Ω, δύσμοιρέ μου καπιταλισμέ,
τι σου έχουνε φορτώσει.
Ομάδα άμπαλων ατομιστών
που της φταίει το τέσσερα τέσσερα δύο.
Πόσο εύκολα μπορεί κάποιος
να ρίχνει το βάρος των αποφάσεών
του σε άψυχους ορισμούς.

Η ιστορία γράφτηκε
όχι για την αποστήθιση ονομάτων
από αμούστακους νεανίες.
Αλλά
για όλα τα όμορφα που πάντα
θα τα επισκιάζει
το εφήμερο και το επίκαιρο.
Το ανούσιο και το σάπιο. Βασιλείς
και αυτοκράτορες
και οι βαρύγδουπες αποφάσεις τους.
Γενοκτονίες και σφαγές.
Αυτά είναι τα σημαντικά. Και από πίσω τους
οι μυριάδες
ή να τους λατρεύουν ή να τους φθονούν.
Τίποτα ενδιάμεσο.
Το ενδιάμεσο παίρνει αυτόματα
την μορφή του εχθρού.
Του άλλου. Αφού δεν είσαι μαζί μας
είσαι με τους άλλους.
Πόσο δύσκολο είναι μείνω ουδέτερος;
Πόσο δύσκολο να είμαι με την ζωή;
Πόσο δύσκολο να γράφω
τους ορισμούς στα αρχίδια μου συνειδητά;
Και τι μου στοιχίζει να δω
πως ο καπιταλισμός είμαι εγώ;
Όχι γιατί ξυπνώ και κοιμάμαι έχοντας στο μυαλό
την επόμενή μου αγορά, αλλά
για το τί είμαι διατεθειμένος
να πουλήσω μήπως και γραφτεί
και το δικό μου όνομα σε ένα
αδιάφορο βιβλίο γυμνασίου.

Old_Drury_Lane_Theatre_on_fire_1809,_by_Abraham_Pether (3)

Advertisements