Ύμνος σε μία φοβερή γυναίκα

κάποιοι σκύλοι που κοιμούνται τη νύχτα
πρέπει να ονειρεύονται κόκαλα
κι εγώ θυμάμαι τα δικά σου
μες στη σάρκα κι ακόμα καλύτερα
μέσα σ’ εκείνο το σκούρο πράσινο φόρεμα
κι εκείνα τα λαμπερά μαύρα παπούτσια
με τα ψηλά τακούνια,
πάντοτε έλεγες βλαστήμιες όταν
μεθούσες,
τα μαλλιά που έπεφταν πάνω σου
ήθελαν με μία έκρηξη να ελευθερωθούν
απ’ αυτό που σε τυραννούσε:
απαίσιες μνήμες ενός
απαίσιου
παρελθόντος, και
τελικά ξέφυγες
πεθαίνοντας,
αφήνοντάς μς σ’ ένα
απαίσιο
παρόν.
είσαι νεκρή εδώ και
28 χρόνια
παρ’ όλα αυτά σε θυμάμαι
καλύτερα απ’ τον καθένα.
ήσουν η μόνη
που καταλάβαινες
τη ματαιότητα του
σχεδίου της ζωής.
όλοι οι υπόλοιποι ήταν μονάχα
δυσαρεστημένοι με
τα τετριμμένα,
κατέκριναν βλακωδώς την
ανοησία.
Τζέην, σκοτώθηκες
γιατί
γνώριζες πολλά.
πίνω ετούτο
το ποτό
στα κόκαλά σου
που αυτός
ο σκύλος
ονειρεύεται ακόμα.

Charles bukowski

triplepopeye

Advertisements