Ο καλλιτέχνης και η αναγνώριση

Δεν γίνεται να είσαι καλλιτέχνης αν δεν είσαι εκ του φυσικού «αλλόκοτος» σε σχέση με την κοινωνία της εποχής σου, δεν γίνεται να είσαι καλλιτέχνης δηλαδή αν ζεις συμβατικά, αν έχεις συναναστροφές «συστημικές», ήτοι με την εξουσία και τα λογής κυκλώματα της ματαιότητας και της ματαιοδοξίας, τέλος, δεν γίνεται να είσαι καλλιτέχνης αν αποκτάς βιώματα διαμεσολαβημένα.
Οι μεγάλοι καλλιτέχνες αναγνωρίζονται μετά τον θάνατο όχι τον δικό τους, αλλά της μεγάλης πλειονότητας των συγχρόνων τους, οι οποίοι συνήθως τους φθονούν ( οι ομότεχνοι) ή δεν είναι ακόμη έτοιμοι ως συνηδήσεις να τους εκτιμήσουν (οι φιλότεχνοι), πλήν μιας μικρής μειοψηφίας ανθρώπων (ομότεχνων και φιλοτέχνων), που νοιώθουν και διαισθάνονται τις αξίες, είναι δε σε επίπεδο προσωπικής συνειδητότητας πολύ ψηλό, δίχως αποθημένα ανικανοποίητου εγωισμού. Μετά τον θάνατο των συγχόνων του, μαζί και του καλλιτέχνη συνήθως, αλλάζει εποχή η ανθρωπότητα, έρχονται οι επόμενες γενιές που έχουν πια την ικανότητα να δουν από το μέλλον » πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν ο άνθρωπος», όπως συνήθως λένε, απλευθερώνεται και το έργο του από την ανθρώπινη μικρότητα δημιουργού και αποδεκτών μιας και δεν υφίσταται στη μέση το σαρκίο, και λάμπει έτσι το διαμάντι πεντακάθαρο.

Γιάννης Μακριδάκης

http://yiannismakridakis.gr/?p=8341

unnamed

Advertisements